Bu sohbette;

Dünya sevgisini kalpten nasıl atabiliriz ?

Nefs-i mutmainne nedir, nefsin mutmain oluşunun alametleri nelerdir ?

Münafıkların özellikleri nelerdir, nasıl belli olur ?İ

insanın yaşamadığı birşeyi tebliğ etmesi tesirli olur mu ?

Dilin söylediğini kalp tasdik etmiyorsa bu münafıklık alameti midir ?

İnsanları ve sebepleri Allah’a ortak tutmanın sakıncaları nelerdir ?

Kulluğu gevşetip, Allah’tan gafi olanların başlarına gelecek felaket ve musibetler nelerdir ?

Allah’ı tanımak ve bilmek için neler yapmak gerekir ?

gibi merak ettiğiniz soruların cevaplarını Evliyalar Sultanı, Gavsu’l Azam, Seyyid, Şeyh Abdulkadir Geylani Hazretleri’nden  okuyacaksınız.

Bu konuşma sabah üzeri Ribât’ta yapıldı.

Zilkade’nin son günüydü. Hicrî yılı 545, Milâdî 1150. O gün hayli uzun konuştu.

Sorucu, şöyle sordu: “Dünya sevgisi beni kapladı. Kalbimden onu atmak istiyorum, yolunu göster; nasıl edeyim?”

Ona şunları söyledim:

“Dünyaya bir bak; enini boyunu öğren. Sahipleriyle nasıl da­laşıyor, dölleri ile nasıl beleniyor, onlara ne garip hileler yapıyor? Onlara yaptığı oyunları seyret. Onları nasıl azdırıyor ve aniden ar­kasına atıyor. Onu gözet, kendine yar olan kişilerle uğraşıyor, eğlendiriyor. Sonra onları yükseltiyor. Bir dereceden öbürüne geçiriyor. Aldattığı kimseleri, kandırması kabil olmayanların üzerine salıyor. Boyunlarına bindiriyor. Hazinelerini aldattıklarına veriyor, acayip iş­lerini onlara gösteriyor. Onlar da bunlara bakarken, varlıklarından uzak olup ferahlık duyuyorlar. Yüksekte olduklarına inanıp sevini­yorlar. İyi geçimlerine kanıyor, dünyanın kendilerine hizmet et­mesini bir nimet sayıyorlar. İşte bu hâlle dünya onları aldattı, bağ­ladı. Aradan zaman geçti, onları tepetaklak yere vurdu. Kemikleri kırıldı. Parçalandılar ve öldüler. Dünya onların bu hâlini görüyor ve gülüyordu. Ayrıca işleri karıştırmakta olan şeytan da yan gelip ke­yif çatıyordu.

Dünyanın işi budur. Birçok sultanlara böyle yaptı. Mülk sahip­lerini ve zenginlerin çoğunu yukarıda anlatılan hâle getirdi. Bu dünyanın âdetidir. Âdem Peygamber’den bu deme kadar, böyle geldi ve böyle gidiyor. O böyle yükseltir, sonra yere vurur. Kıyamete kadar bu perişanlık devam eder. Öne alır, arkaya atar, mal sevdirir, zengin eder, yedirmez, ihtiyaç içinde kıvrandırır. Bu kuvvetler dün­yaya yerilmiştir. Her iyiliği yapar, kendine çeker. Sonra boğazına bı­çağı dayar, boğazlar. Ondan kurtulan yoktur. Onun şerrinden emin olan olmaz. Ona galip gelen çok azdır. Ona mağlûp olmayan, onu yen­mek için yardım bulan ve şerrinden kurtulan büyüktür. Bu büyük, bir veya birkaç tanedir.

Ancak, dünyayı iyi bilen, şerrinden emin olur. Dünyadan kim çok sakınıyorsa, kurtulmanın fazlası ona nasip olur. Selâmete ermek için, onun bütün hâllerini öğrenmiş olmak gerektir.

Ey sorucu! Dünyaya kalbindeki gözünle bak. O gözle bakarsan, ayıplarını görürsün ve şerrinden emin olursun. Onu kalbinden çı­karmaya ancak gücün böyle yeter. Baş gözünü ona çevirir, süsleri ile uğraşmaya koyulursan ayıpları gözünden kaybolur, dolayısıyla kalbinden sevgisini çıkarıp atmak senin için mümkün olmaz. Onu, içinden atamazsın, ona ilgisizlik duygusu taşıman kabil olmaz. Bu yüzden seni öldürür. Başkalarına içirdiği zehri sana da içirir ve öl­dürür.

İçinden kopup gelen kötü duygulara cihad bayrağını aç. O duy­guların ıslâhına emin oluncaya kadar devam et. Onlar iyiye yönel­dikten sonra dünyanın ayıbını bilirsin. Ona ihtiyaç arz etmekten ken­dini alırsın.

Nefsin ıslâhı için kalbin ve sırrın sözü tutulmalıdır ve onlara uyan her duygu ıslâh olmuş sayılır. Azdırmaya yeltenen duygular ıslâh olmuş sayılmaz.

Nefsin ıslâhı için kalbin ve sırrın sözünün tutulması esastır. Ne­fis hem kalbe, hem de sırra uymalı. Onların yasak ettiği şeyi yapma­malı ve emrettiğini tereddütsüz yapmalı. Kalp ve sır nefse bir şey ve­riyorsa, az demeyip kanaatle yetinmeli. Hiç vermedikleri zaman da sabırlı olmalı. Nefsin iyi hâli böyle başlar, onda iyilik başladıktan sonra kötü hâlleri ölür. Kalbe döner. Onun emriyle hareket eder. Öy­le bir hâle gelir ki, artık ona nefis denmez, kalp denir. Başına takva tacını giyer. Yakınlık süsünü takar.

Size, iman etmek ve dile imanınızı tasdik ettirmek gerekir. Al­lah yoluna baş koyanları inkâr etmek size yakışmaz. Onlara da ina­nınız. Onlarla mücadele etmeyi bırakınız. Onlarla çekişmek size düş­mez. Onlar hem bu âlemde, hem öbür âlemde şahtır.

Hak yakınlığına onlar sahiptir. Ona sahip olunca, arta kalan ol­maz, yeryüzünde her ne ki var, onlara sahip olurlar.

Aziz ve Celil olan Hak, onların kalbine zenginlik duygusu ver­miştir. Yakınlığı ve ülfeti ile büyüklerin kalbini doldurmuştur. Nur­ları ve kerameti ile onları süslemiştir. Bu sebeple onların hiç biri, dünyalık olana bakmaz, dünyanın nimetini yiyenlere iltifat etmezler, önü hoş, ama onlar sonuna bakarlar. Dünyanın ilk yaratı­lışı ve miadı dolunca yıkılışı gözlerinin önüne gelir. Bolluğuna gurur duymaz, yokluğuna da üzülmezler.

Hak sır gözlerini bürür, başkasını görmezler, ölüm korkusu on­lara kulluk ettiremez. Melekten bir şey beklemek için kulluk etmez­ler. Onların yaratılışı Mevlâ için. O’nun sohbeti için. Hak, sebebini bilmediğiniz şeyler yaratmıştır. O istediğini yapar.

* * *

İman nurunu bir türlü ruhuna sindiremeyen münafık her sö­zünde yalan atar. Vaat ettiği zaman yerine getirmez. Emniyeti kötü­ye kullanır. Bu huyların kötülüğünü Peygamber (s.a.v) Efendimiz ha­ber vermiştir. Bunlardan kendini çeken, nifak hâlinden kurtulur. İyi huylar ayar taşıdır, daima elinde tut. İmanlı ile imanı kalbine yerleştiremeyen bunlarla ayırt edilir. Bu ayar taşını al. Bu aynayı al. Kendine bunlarla bak. Kalbine çevir ve içine yönel. Bak, hangi züm­reye dahilsin? Muvahhid misin, yoksa şirk ehli mi? İman sahibi mi­sin, yoksa münafık mı?

Dünya, tümüyle fitnedir. Bir uçtan öbür uca boş uğraşmadır. An­cak âhiret işlerinin yürütülmesi için alınan, iyi sayılır. Bunun da iyi niyetle alınması şarttır. Dünyalık şeyleri alırken iyi niyet beslenirse öbür âlem için olur. Her nimet iyi niyetle alınmalı. Ve Hakk’a şükredilmeli. Aksi hâlde nimet olmaz, felaket olur.

Allah’ın vermiş olduğu nimetleri şükürle bağlayınız. Allah’a şük­retmek iki yönden olur. Biri, kulluk etmek ve gönüllenmeden fakir­lere ihsan etmek. Diğeri ise, vereni itiraf etmek. O nimeti gönde­reni tam manasıyla anlamak. Onu gönderdiği için şükrü yoluna koş­mak. O nimeti veren, bizzat Hak Teâlâ’dır.

Bazı büyükler şöyle diyor: “Seni Allah’ı anmaktan alıkoyan her şey şomdur.”

O’nu dilden zikretmek, kalbi gafil koymak şomdur. Namaz, oruç ve diğer hayırlı işler O’nu anmak için yapılır. Yapılan işler O’nu an­maya iletmiyorsa onlar da şomdur.

O’nun sana gönderdiği nimetlere isyanla karşılık verdin. Çok önemli işler yapman gerekken önemsizlere gittin. Yalan, nifak, du­ruşunu ve hareketini kapladı. İçini dışını bozdu. Geceni ve gündü­zünü karıştırdı.

Şeytan sana neler yapmadı ki? Yalanı sana sevdirdi. Kötü işle­ri sana süsledi. Ta namazına kadar girdi. Şöyle ki, namaza başlar­ken: “Allah, en büyüktür” diyorsun; ama kalbinde küçük ilâhlar barınıyor.

Her itimat ettiğin nesne sana ilâh oluyor. Korktuğun ve bir şey­ler beklediğin şeyler sana putlardır. Sözün işine uymuyor. Sözlerin­den de bir şey beklenmiyor. Ne dediğin ve ne yaptığın bilinmiyor.

Bin defa kalbinle: “Allah, en büyüktür” de, bir defa da dilinle. Kalbinde bin tanrı yatarken dilinle: “Allah, en büyüktür” demen neye yarar? İçinde bulunduğun bütün kötü hâlleri bırak. Allah’a dön.

* * *

Ve sen, ilim öğrenen zât, hâlin nicedir? Yalnız ilmin ismi ile yetindin. Sana “Âlim” desinler diye ilmi öğrendin.

Öğrendiğinle amel etmek aklına gelmedi. O bilgi sana ne fayda sağlar? Bu hâlinle âlim olduğunu söylersen, yalancı olduğunu eren­ler yüzüne vururlar. Nasıl nefsini avutmakla kaldın? Yaptığın işi başkasına emretmek de ne demek oluyor? “Yapamayacağınız işi neden söylersiniz?” (es-Sâf, 61/2) âyet-i kerimesi, seni tehdit etmiyor mu, titremiyor musun? Yazık sana, halka doğruluk söylersin, ama işin yalan. Halka Allah’ın birliğinden dem vurursun; ama işin şirk. Halka ihlâs ve sağlam işin yolunu gösterirsin; fakat sen, görsünler ve desinler diye işler tutarsın. Sen bütün kötü işleri yaptığın hâlde halkı onlardan sakındırmaya kalkarsın. Gözlerinden utanma duygusu kalktı. İman sahibi olsaydın haya duygun olurdu. Peygamber (s.a.v) Efendimiz şöyle buyuruyor: “Utanma duygusu imandan gelir.”

Senin için iman lâfı edilemez. İkanın zaten yok. Sende itimat edilecek bir hâl de kalmadı. İlme hıyanet ettin. Hak katında adın hainlerle yazıldı. Sana ilâç bilmiyorum. Ancak düşünüyorum; yalnız, tevbe aklıma geliyor. Tevbe eder, üzerinde durursan, kurtulacağına inanıyorum.

Allah’a ve kaderine iman besleyen zât, bütün işlerini O’na ısmar­lar. Hiç bir işinde O’na ortak koşmak aklına gelmez.

Şirk koşma. Halkı Hakk’a ortak etme. Mevlâ’ya gitmene halk perde olmasın.

Söylediğim şeyleri yapmak, her iman sahibinin vazifesidir.

Söylediklerimizi varlığına sindirene âfetler dokunmaz. Bütün hâ­linde selâmet üzere olur. Mücerret imandan, hakikî iman hâline ge­çer. Sonra velayet, bedeliyet hâli gelir. Daha sonra gaybiyet âlemi başlar. Bunlardan sonra, kutbiyet hâli çıkar. Bu, yâni kutbiyet, hâl­lerin sonu sayılır. Allah bu hâle gelen kulu ile övünür. Cin tayfası­na, insanlara ve meleklerine onu gösterir. Ruhlar âlemine de onu tanıtır. Kendine yaklaştırır. Halkın emrini ona verir.

Bu işlerin bir temeli, bir de başlangıcı olur. Başta Allah’a ve Peygamber’e iman, sonra her ikisini de dille tasdik etmek gelir.

Bu işin temeli İslâm dinine girmekle başlar, sonra kalbi imanla doldurmakla olgunluk yolunu alır. Allah’ın Kitabı’nda bulunanlarla amel gerek. Peygamber’in (s.a.v) çizdiği yolu izlemek icap eder. Daha sonrası, kalbe tevhid nurunu yerleştirip ihlâs sahibi olmaktır. Bunlar, imanın kemâl devresi sonunda başlar.

İman sahibi amelini ve işini görmeyi bir yana bırakır. Hak var­lığını perdeleyen her şeyden habersiz durur. İşler görülür; fakat o, bunların yapılmasından haberli değildir. O zât, nefsi ile daima cihad eder. Bütün yaratılmışları Hakk’a sığınmış olarak görür. Hak yoluna koyulmayan da O’ndan ayrı değildir. Ancak, O’nun rahmet nazarına erebilmek için emrettiği yolda çalışmak lazımdır. Cenâb-ı Hak şöyle buyurur: “O kimseler ki, uğrumuzda cihad ederler, muhakkak onlara hidayet yollarımızı açarız.” (el-Ankebût, 29/69)

Bütün eşyaya karşı istiğna duyunuz. Cebrine boyun eğiniz. O, su arkını kader eli ile çevirir. İman sahipleri O’nun kaderine boyun eğerlerse, kudret âlemine erdirir.

Kadere uyanlara saadetler olsun. Kadere uyup kudret sahibinin işini seyre dalan ne hoştur. Kaderle iş tutan, onunla yürüyen, onun nimetlerine küfretmeyen ne kadar mübarektir.

Kudret sahibinin en büyük nimetini gösteren, kullara sonsuz rahmetidir. O rahmete ermek için yapılacak tek iş O’na yakın ol­maktır. Bütün halkın varlığını bir yana itip O’nun varlığına gidebil­mektir. Kulun kalbi, Hakk’a vasıl olduktan sonra, halkın zenginliği­ni neyler? Hakk’a yakın olduktan sonra halkın yakınlığı ona ne ya­par? Hak Teâlâ iç varlığından ona mülk verdikten sonra, halkın yö­nelttiği geçici mülkü n’eder? Yeter ki, insan iman sahibi olsun. Böyle olduktan sonra ona denir ki: “Bugün mülkümüzde eminsin.” (Yûsuf, 12/54)

O iman sahibi kutub olur; mülkün idaresi kendisine verilir. Mı­sır ülkesinin sahibi, Yusuf (a.s) Peygamber’e itimat ettikten sonra, bütün mülkünü ona verdi. Ne kadar mülkü varsa hepsini ona teslim etti. Sonra ona şöyle dedi: “Hazinelerimi ve her şeyi sana bıraktım.”

Kalp, bir mutemet şeydir. Fakat her zaman değil. Onun mutemet olduğunu Mevlâ görürse kulların kalbini ona teslim eder. Bütün kalpler bir yönden idare edilir. O da kutbun kalbidir. Asıl mutemet kalbe kutublar sahip olabilir. Kutub hâlini bulduktan sonra, o dem ona şu hitap gelir: “İşte kalpler, onlarda arzu ettiğini yap. Onlar benim hazinelerimdir; gereğini yerine getir.”

Kutub olan büyük zat için dünya ve âhiret yüce ülkeler olur. O yüce insan, Allah yolcularının uğrağı sayılır. Buna ermek herkes için sevindirici iştir. Fakat ona kolay erilmez. Bilgi sahibi olmak ge­rekir. Bilgi ile amel lâzımdır. Zahirde öğrenilen İslâmî bilgilerin hep­sini yerine getirmek lüzumlu sayılır.

Battal ve Allah’a kulluk etmekten yana tembel olan kimselerle oturmayınız, onlara uymayınız. Onlara uymak, sizi içinden çıkılmaz felâketlere sürükler.

Peygamber (s.a.v) Efendimiz şöyle buyuruyorlar: “Bir kul, Allah’a kulluğu eksik kılarsa, Allah ona belâ verir. (Kalbini kederle doldurur.)”

Eline geçmeyecek şeyi aramak en büyük belâdır. İbadeti eksik eden, geçim sıkıntısı çeker. Evinden eziyetler çeker. Kazancı azalır, çocukları isyan eder. Hanımından nefret duygusu görür. Hangi tara­fa yönelse ayağı tökezler. Bunların hepsi, az kulluk etmenin sonu­cudur. O’nun ibadetini bir yana atıp dünyalık işlerle uğraşmasının neticesidir. O’na kulluk eden herhalde rahat yaşar. Allah Teâlâ şöy­le buyurur: “İman edip şükür yolunu tutarsanız, Allah size niçin azap ey­lesin?” (en-Nisâ, 4/147)

Allah Teâlâ kaza ve kader hükmünün icrasında serbesttir. Her türlü tasarrufunda O’na karışan olamaz. Yaptığından ötürü hiç kim­se O’na çıkış yapmaya güçlü ve yetkili değildir. Geçmişe dayanarak, “kaderin gereği böyledir” diye, Hakk’ı ithama hiç kimse kalkışamaz.

* * *

Yazık sana… Zaman geçiyor. Sen nefsin ve çocuklarınlasın. Hak’tan ayrı durmak arzusundasın. Bu hâlin ne zamana kadar sürer?

Bazı büyükler şöyle diyor: “Yavruna her şeyin değerini öğret; sonra ondan ayrıl. Nefsini al, Rabb’inle meşgul ol.”

Yavru, eline geçen bir şeyin para edeceğini anlarsa babasını bı­rakır. Bir oyuncak hükmünü taşıyan şeyi dahi sezecek olsa, babası­nı meşgul etmez olur. Kendini oyalar. Ey baba, seni de sahibinle baş başa bırakır. O’nunla meşgul olacağın zamanı boşa geçirmiş olmaz­sın. Çocukla geçen zamanın kıymeti düşmez, Rabb’ine rahat ibadet için ona oyuncağın değerini anlat. Bir yavru için oyuncak babadan önemli sayılır.

Çocuklarınız büyüdüğünde sanat sahibi yapınız. Onlar çalışsın ve kazansın. Siz de Mevlâ’ya kulluğa koyulun. İbadeti bırakıp çocuk­ların geçimi ile olma. Onlar büyüdüğünde beslenmeleri sana düşmez. Onlar için hatalar işleme. Onların geçimi için çalışmanın bir haddi ve zamanı vardır. Hak katında senin günahını bağışlamak, onlardan uzaktır.

Kendine ve çocuklarına kanaati öğret. Kanaat sahibi olmayı, on­lara yeter gör. Yalnız, lazım olan şeyleri onlara temin et. Gereken şeyleri temin ettikten sonra onların da elinden tut, Mevlâ’nın tâatine koş. Rızkınız genişlesin diye, ibadeti bir yana atmayınız, kaderi­nizde varsa kendiliğinden gelir. Zamanlar bellidir. Bir bolluğa erersen Hak’tan bil, al ye, yavrularına da yedir. Sakın halkın eliyle gel­diği için Hakk’a ortak koşma. Onlar bir âlettir. Onu almak sana na­sıl bir vazife ise onlara da getirmek bir vazifedir.

Kanaat sahibi ol. Darlık açılır. Kanaat insanı içinden çıkılmaz felaketlerden berî kılar. Kanaat sahibi olursan, geleceğini vehmet­tiğin şey gelmeyince üzülmezsin. Hele takva sahibi olmakla zâhid libasını giymiş olman en büyük nimet sayılır.

Sakın, kullara el açma. İman sahibi, bir şeye ihtiyaç duyarsa Mevlâ’sına yalvarır. O’na karşı boynunu eğer, tevbe eder; sessizce ve­rilecek şeyi bekler. Verildiği takdirde, vereni övme yoluna gider. Ve­rilmeyecek olsa, kalbine uyar; sabra devam eder. Hakk’ın dileğine itiraz etmez. Çekinme yoluna sapmaz. Zengin olmak için dinini sat­mak zilletine düşmez. Riyakârlık ederek dünyalık almaz. İçi bozuk bir hâle girmez. Yâni senin gibi yapmaz, ey içi bozuk adam!

Riya, nifak ve isyankâr olmak fakirliğe götürür. İsyan zelil eder.

Riya yüzsüz kılar. Nifak, kapılardan kovdurur. Hak kapısına girmen kabil olmaz.

Riyakâr ve içi bozuk olan, dünyayı dini ile alır. Riyakâr adam sâlih kisvesine bürünür. Münafık olan hiç bir zaman sâlih olmaya ehil değildir. Dıştan sâlihler gibi konuştuğu görülür, onlar gibi giyer; fakat hiç bir zaman içinden koparak onların işini yapmaz. Sâlih kişi­lerin nesebinden olduğunu söyler; ama hiç bir zaman onlara nispeti sahih olmaz. “Allah’tan başka ilâh yoktur” demen bir dâvadır.

O büyük kelâmı sarf ettikten sonra Allah’a dayanman, O’na te­vekkül etmen, başkasını kalbine koymaman ise şahidindir. Şahitsiz dâvanın kazanılmasına ihtimal yoktur. Dâvayı aç, peşinden şahitleri bulmaya bak.

Ey yalancılar ve Mevlâ’dan kaçanlar! Kalbinizle Hakk’ın kapısı­na koşunuz. O’nun sâlih kullarının peşine düşünüz. Yaptığınız hata­lar için Allah’tan özür dileyiniz. İman hâlini benliğinize sindiriniz. Dünyalık alacaksanız, İslâm dininin emri dahilinde alınız. Velayet hâline ererseniz, Hakk’ın ilhamı ile alınız. Her ne yaparsanız yanı­nızda iki şahit hazır olsun. O iki şahidin biri Kitap, öbürü de Sünnet’tir. Bir gün daha ilerler, kutup veya bedel olursanız, fiil tecellisine uyarsınız. Her işinizi O’na ısmarlar; olup bitenlere seyirci kalırsınız.

* * *

Ey evlat! Nefsine abanmaktan utanç duymaz mısın? Onu her iyilikten mahrum bırakmak sana ar getirmiyor mu? Onu her türlü iyilik için başarıdan nasipsiz kılmak nasıl olur?

Bugün ibadet, yarın isyan. Bugün ihlâsla Allah’a kul olmak, yarın şirkin yolunu tutup Hakk’a karşı bayrak çekmek. “Yapan Al­lah değil, kuldur” demek! Bunları söylemekten utanma bilmiyor musun? Bugünün iyi iken yarının kötülüğe gitmesi fenadır. Peygamberimiz: “İki günü eşit geçen ziyandadır.” buyururken, halin ne ile an­latılır? Geçmiş günü hayır, geleceği hayırsızlıkla kapanan zararını ne ile ödeyebilir?

Ey evlat! Sana lazım olan varsa, onu bulmaya çalış. Bir şey eli­ne gelmiyorsa bulmaya gayret et. Çalışana Allah yardımcıdır. Bu de­nizde gayret et. Dalgalar sağa çarpa, sola vura, bir gün selâmet sa­hiline atar. Senden dua etmek; O, icabet eder. Senden çalışmak; ba­şarıyı O verir. Sen nasibini unutup kaçsan bile O sana acır, yanına koşarak gelir.

Araman candan olsun; O yakınlık kapısını gösterir. O’na koş­maya bak; düşecek olursan rahmet eli seni tutar. Mevlâ’nın rahmet, lütuf, kerem ve sevgi eli sana iştiyakla uzanır. Bu, büyük mertebe­lerden sayılır. Allah yolcuları buna ermek için çalışırlar.

Sizi artık istemiyorum. Siz, nefsin ve tabiî arzularınızın kölesi oldunuz. Nefsinizin hevâsına ve şeytanî duygulara ibadet eder oldu­nuz. Yanımda yalnız Hak vardır. Hak, öz içinde özdür. Safa içinde safadır. O’nda halktan kesilmek, Hakk’a vasıl olmak vardır. Sizin he­veslerinizi kabul edemem, ey içi bozuk adamlar. Dışınızla içiniz bir­birini tutmuyor.

Ey davacılar ve yalancılar, yüzünüze söz etmekten çekinmiyo­rum artık. Sizden nasıl utanır ve çekinirim? Çünkü siz, Rabb’inizden utanmaz oldunuz. O’na kötülük isnat etmektesiniz. Aklınıza göre Rabb’inize ihanet yolunu tutuyorsunuz. O’nun vazifeli meleklerine karşı iyi edep tavrı takınmıyorsunuz.

Yanımda doğruluk kılıcı vardır. Onunla her dinsizin ve münafı­ğın kellesini keserim. Hele yalancılar, vuruşumdan kurtulamazlar. Onlar ne tevbe bilir, ne de sır yolu ile Rabb’lerine dönebilirler, özür dilemek ve tevbe yolunu tutmak onlara yakışmıyor mu ki, yapmı­yorlar?

Bazı büyükler şöyle derler: “Doğruluk yeryüzünde Allah’ın kılıcıdır. Hangi şeyin üzerine konsa, onu keser.”

Sözlerimi kabul edin ve candan bana yönelin. Size nasihat et­mekteyim. Sizi, sizin için diliyorum. Sizin için ölü sayılırım. Diriliğim Hak’ladır. Beni tasdik eden iflah olur. Sohbetimden faydalanan kur­tulur. Beni tasdik etmeyen, yolunu sapıtır. Sohbetime devam etme­yen, dünyada ve âhirette çetin cezalara çarpılır.

İrfan sahibi olmayan, sohbetimden anlayamaz. İrfan yoluna gö­türen sebepler arasında Hak’la çekişmeyi bırakmak vardır. O’na iti­raz etmeyen irfan sahibi sayılır. O’nun yaptığı işlere uyarlık göste­ren, marifet sırlarına ermiştir. Bu yüzden Malik bin Dinar, bazı talebelerine şöyle der: “Mevlâ’ya irfan sahibi olmak arzusunda isen, O’nun tedbirine, hükmüne ve kaderine uy. Nefsini, şahsî arzularını ve iradeni ona eş tutmaya kalkma.”

Ey canları sağ olanlar, işleriniz tümden dağınık. Rabb’imize kar­şı neler kaybetmediniz ki? Kalbiniz, kaybettiğinizi bir bilseydi, has­retiniz artardı. Yaptığınıza nadim olurdunuz. Ayık olunuz.

* * *

Ey cemaat! Yakında ölüler olacaksınız. Size ağlayacaklar. Onlar ağlamaya başlamadan siz göz yaşlarınızı akıtınız. Sizin bir yığın ha­talarınız var. O hataların sonu nereye kadar uzar, bilinmez. Kalpleriniz, dünya sevgisi ile hasta. Dünya hırsı gönlünüzü sarmış. Dün­yadan, kalbinizi beri alın ve temizleyin. Dünyayı bırakın, Hakk’a yö­nelin.

Dinin selâmeti sermayedir. İyi işler de onun kârıdır. Sizi azdıracak şeyi aramayınız. Size yeten ne ise onu bulunuz. Aklı başında olan dünyalık işlerde ferahlanacak şey bulamaz. Helâl yoldan gelenin hesabı vardır; haram olanın ise cezası olur. Sizin çoğunuz hesap vermeyi ve ceza çekmeyi unuttu.

* * *

Ey evlat! Kalbini buruşturan dünyalığı alma. Ama ne diyelim, sende akıl kalmamış. Her yanın kötülük timsali, nefis olmuş. Tabii arzu ve hevâ ile dolmuşsun. Kalp sahipleri ile otur. Akıllı ve olgun yaşlılara yakın ol. Sana onlar lazımdır. Allah’ın hükmü ile amel ede­ni ara. Sana terbiyeyi o öğretir. Bilgiyi o verir. Nasihati o yapar.

Ey her şeyi karşılık almadan satan zavallı. Her şeyini veren ve bir şey almayan adam. Dünyayı, âhirete karşılık aldın. Âhireti verdin dünyayı buldun. Hevesle dolusun. Yokluğa gömüldün. Cehalet her yanını kapladı. Hayvanlar nasıl yerse öyle yemektesin. Aramazsın sormazsın, hesap vermek aklına gelmez. Niyetsiz oldun. Emri bilmi­yorsun. Bir iman sahibi gibi iş tuttuğun yok.

İman sahibi dinin emriyle yer; velî kul, buna ilâhî ve mânevi emri de ekler. Kalbinden gelen yasağı da dinler. Varlığına Hak var­lığı katar. Bir iş için gayret sarf etmez. Hak fiiller onda tecellisini gös­terir. O, bu hâlinde Rabb’i ile olur. İlâhî emir, velî kulun her yanını kaplar. Ayakta duruşu onunla olur. Varlığından soyunan, bir şeyi seçme kudretine sahip değildir. Hâllerin hangisi kula gelse, İslâm dininin esaslarını yapmak zorundadır.

Fena hâline eren Mevlâ tarafından esirgenir. Sonra kudret de­nizine atılır. Kudret denizinin dalgası insanı, bazen gizler, bazen de açığa çıkarır. Bazen sahile atar, bazen de dalgaların ortasında kor. Onların bazısı Ashâb-ı Kehf’e benzer. Hak Teâlâ, Ashâb-ı Kehf için şöyle buyurdu: “Biz onları bazen sağa, bazen de sola çeviririz.” (el-Kehf, 18/18)

Fena hâline eren kimsede akıl hüküm süremez. Onların tedbir ve duygu ile ilgileri yoktur, lütuf evinde otururlar. Ve yakınlık yu­vasına sığınırlar. Hak katına çıkınca iç ve dış gözlerini yumarlar.

Bunları Hak yapar. Onların gözünü dalgalardan saklayan Mev­lâ’dır. Bu sebeple onlar, yalnız Mevlâ’ya bakar, O’ndan işitirler.

Allah’ım, bizi zatınla gayrından yok eyle. Her şeyi seninle bul­dur.

“Dünyada iyilik ver. Âhirette iyilik ver. Bizi ateş azabından ko­ru.” (el-Bakara, 2/201) Âmin!

Paylaşalim

Kurban Bayramı gecesinde kılınacak hususi bir namaz vardır. Bu namazın her rekatında;
• On beş kere Fatiha suresi,
• On beş kere İhlâs suresi,
• On beş kere Felak suresi,
• On beş kere Nas suresi okunur.
Namazdan selamla çıktıktan sonra, üç kere Ayet-el Kürsi okunur. Sonra on beş kez istiğfar ederek Yüce Allah’tan günahlarının bağışlanması dilenir… (Gunyet’üt Talibin)

Kurban Bayramı gecesinde kılınacak hususi bir namaz vardır. Bu namazın her rekatında;
• On beş kere Fatiha suresi,
• On beş kere İhlâs suresi,
• On beş kere Felak suresi,
• On beş kere Nas suresi okunur.
Namazdan selamla çıktıktan sonra, üç kere Ayet-el Kürsi okunur. Sonra on beş kez istiğfar ederek Yüce Allah’tan günahlarının bağışlanması dilenir… (Gunyet’üt Talibin)

Paylaşalim

Allah-u Teâlâ:

“De ki: ‘Sizi yaratan ve size kulaklar, gözler ve gönüller veren O’dur. Ne az şükrediyorsunuz!’” (Mülk: 23)

“İçmekte olduğunuz suyu da söyleyin bana! Onu buluttan indiren siz misiniz, yoksa indirenler biz miyiz?” (Vâkıa:68-69)

Âyet-i kerime’leriyle nimetlere şükredilmesini emir buyurmuştur.

Hâlik-ı Azîmüşan mahlûkunu kerih bir sudan yaratmış, aslımız kerih bir nutfe olduğu halde bizleri sonsuz nimetlerle süslemiş, İslâmla müşerref etmiş, iyi ve kötüyü ayırt etmek için Kelâmullah’ı indirmiş, Habib-i Ekrem’ine ümmet etmiş, Rehber-i sâdık’ı göndermiş. Bize göz vermiş bakıyoruz, duyma hassasını vermiş işitiyoruz. Konuşma imkânı vermiş, kalp vermiş, hayatımızı idame ettirmemiz için nefes ihsan buyurmuş, bir an kesiverse hayatımıza mâl olacak. Parmak ucundaki hassiyete bakın ki, kör onunla görmektedir.

İnsanları sıkıntıdan kurtaran, duâları kabul eden, belâlardan kurtaran hep O’dur. Öyle bir Rezzak’tır ki, kullarının rızıklarını günahlarından dolayı kesmiyor. Affı ve merhameti o kadar boldur ki günah işleyenlerin günahlarını örtüyor, cezalarını vermekte acele etmiyor. Affetmek için bahaneler arıyor. Tevbe ettiğimizde çok çok seviniyor. Rabbimiz bize ne kadar lütufkâr. Hazret-i Allah hep ihsanda, biz hep isyandayız.

Hakk Celle ve Alâ Hazretleri Âyet-i kerime’sinde:

“Şüphesiz ki Allah insanlara karşı lütufkârdır. Fakat insanların çoğu şükretmezler.” buyuruyor. (Mü’min: 61)

İyilik yapana teşekkür ve hürmet edilir. Bu, insanlık icâbıdır. O hâlde her nimetin hakiki sahibi olan Hazret-i Allah’a neden şükretmeyiz? Ne kadar da nankörüz, cahiliz ve gafletteyiz.

Allah-u Teâlâ nimetlere şükredip nankörlük göstermememizi istemekte, şükrettiğimiz zaman nimetini artıracağını haber vermektedir.

Âyet-i kerime’sinde:

“Şükrederseniz elbette size nimetinizi arttırırım.” buyuruyor. (İbrahim: 7)

O hâlde şükür nedir ve nasıl yapılır?

Şükür: Allah-u Teâlâ’nın kendisine lütfettiği nimetleri düşünüp, nimetini ikrar ve itiraf ile O’na hamd etmek, o nimeti O’nun gösterdiği istikamette kullanmaktır.

Şükür üç türlüdür:

Kâli şükür: Dil ile yapılan şükürdür. Bütün nimetlerin Allah-u Teâlâ’ya âit olduğunu düşünüp itiraf etmektir.

Resulullah (s.a.v) Efendimiz şöyle buyuruyorlar:

“Cenâb-ı Hakk’ın nimet ve ihsanını dile getirmek şükürdür.” (Münâvi)

Hâli şükür: (Kalp ile yapılan şükürdür.) Allah-u Teâlâ’yı canından, ikram ettiği her şeyden fazla sevmek, zira her şeyi O’nun yarattığı ve O’nun verdiğini bilmek. En güvenilir gerçek dostun Allah-u Teâlâ olduğunu bilip tefekkür etmek. Kulun şükrü ifadede aciz olduğunu, ne yaparsa yapsın şükredilemeyeceğini kalben söylemesi. Şükrün en yüksek şeklidir ki, bu tefekkürlü şükürde gönül öylesine dolar ve yanar ki, göz yaşları yetersizdir.

Bir Hadis-i şerif’te buyurulduğuna göre Davut Aleyhisselâm Allah-u Teâlâ’nın nimetlerine şükretmekte çok ileri gitmişti. Bir defasında “Yâ Rabbi! Ben sana hakkıyla nasıl şükredebilirim? Senin yardımın olmadıkça şükretmeye de gücüm yetmez!” demişti. Allah-u Teâlâ “Ey Davut! Sana gelen her nimetin benden olduğunu biliyorsun değil mi?” diye sordu. “Evet yâ Rabbi, biliyorum” deyince Allah-u Teâlâ “Ben bunu senin tarafından şükür olarak kabul ettim.”buyurdu. (Ahmed bin Hanbel)

Fiili şükür: Allah-u Teâlâ’nın kendisine lütfettiği nimetlerin hepsini Allah-u Teâlâ’nın hoşlanacağı, beğenip râzı olacağı şekilde kullanmaktır. Beden ile yapılan şükürdür.

Bedeni, Allah-u Teâlâ’nın yasaklarından korumak ve buyruklarına uymaktır. Bunu biraz açalım.

Dili kötü sözlerden korumak: Yalan söylememek, iftira etmemek, koğuculuk yapmamak, alay etmemek, gıybet etmemek. Kulağı çirkin şeyler dinlemekten korumak, gözleri harama bakmaktan korumak, haram yiyip içmemekle kulağımızın, dilimizin, gözümüzün şükrünü vermiş oluruz.

Rabbimizin bitmek tükenmez ihsan ve ikramlarına karşı şükran ve tazimlerini sunmak için, kalbimiz, dilimiz ve bedenimizle yaptığımız namaz bir şükürdür. Allah Resul’ü (s.a.v)’in gece sabahlara kadar namazla meşgul olması ve kendisine “Niye bu kadar kendinizi yoruyorsunuz?” sorusuna “Şükredici bir kul olmayayım mı?” şeklindeki cevabı namazın da bir şükür ifadesi olduğunu gösterir.

Rabb’imizin ikramda bulunduğu mallardan Allah’ın yolunda, O’nun rızâsına uygun şekilde ihtiyaç sahiplerine vermeleri malın şükrüdür.

Şükretmek için Elhamdülillah demek yetmiyor. Herkes neye sahipse ondan verirse gerçekten şükretmiş olsun.

Peygamber Efendimiz Hadis-i şerif’lerinde şöyle buyuruyorlar:

“Allah, verdiği nimetin izini kulu üzerinde görmekten hoşnud olur.”

Âyet-i kerime’de:

“Rabbinin verdiği rızıktan yiyin ve O’na şükredin.” buyuruluyor. (Sebe: 15)

Paylaşalim

Miraç;

Receb’in 27. gecesi… Âlemlere rahmet olarak gönderilen Sevgili Peygamberimize, Mekke döneminde bir gece, Yüce Yaratan’ın sonsuz kudretinin eserlerini temaşa etmesi için önce Mescid-i Aksa’ya, oradan da semaya yaptırılan hikmet yüklü yolculuk… Kâinatın yüce yaratıcısının daveti üzerine gerçekleşen mucizevî buluşma…
Süleyman Çelebinin “Şeş cihetten ol münezzeh zül-celâl, Bîkemukeyf âna gösterdi cemâl” şeklindeki ifadesiyle “mahiyetini, nasıllık ve niceliğini bilemediğimiz bir şekilde yüce Allah ile görüşen”

sevgili Peygamberimiz’in, şirk koşmayanların affedilebileceği müjdesi,

Bakara Sûresi’nin son iki ayeti ve

beş vakit namaz hediyesiyle yüce âlemlerden döndüğü gece…

Miraç bir arınma ve Allah’a yükseliştir. İnsanın erdem yolculuğu, beşerilikten insaniliğe yükseliş hikâyesidir. Sadece Mescid-i Haram, Mescid-i Aksa ve varlığın düzeylerinde, hakikat göğünün katmanlarında değil, insanlığın Allah’a ulaşan yolunun duraklarında da gerçekleşmiş kutlu bir yolculuktur.
İsra suresinin başlangıç âyetlerinde bu kutlu yolculuğun ilk aşaması şöyle anlatılır:
“Kendisine âyetlerimizden bir kısmını gösterelim diye kulunu (Muhammed’i) bir gece Mescid-i Haram’dan çevresini bereketlendirdiğimiz Mescid-i Aksa’ya götüren Allah’ın şanı yücedir. Hiç şüphesiz O, hakkıyla işitendir, hakkıyla görendir.”
Miraç; kendi semamıza, yani kalbimize ve iç dünyamıza bir yolculuk yapmamıza, arınmamıza, âlem-i İslam’ın ve bütün insanlığın yüksek değerlerle yücelmesine vesile olsun.

Tefekkürde bulunulmalı; “Ben kimim, nereden geldim, nereye gidiyorum, Allah’ın benden istekleri nelerdir” gibi konular başta olmak üzere hayatî meselelerde derin düşüncelere girmeli.

Geçmişin muhasebe ve murakabesi yapılmalı; ve şimdinin ve geleceğin plân ve programı çizilmeli.

 Günahlara samimi olarak tevbe ve istiğfar edilmeli; idrak edilen geceyi son fırsat bilerek nedamet ve inabede bulunulmalı.

Paylaşalim

Hicri yılın (hicri takvimin)ilk ayı olan Muharrem ayı Peygamberimiz tarafından Şehrullah (Allahın Ayı) olarak tanımlanmış, Cenabı Allahın ilahi bereket ve feyzinin, Rabbani ihsan ve kereminin bol bol müminlere ıhsan edildiği mübarek bir aydır.

Muharrem Ayı  12 ay ve 355 gün olan kameri yılın ilk ayıdır. Hazreti Ömer zamanında hicri takvim kabul edilmiş ve Peygamberimizin Mekke den Medine ye göç etme (hicret) takvim başlangıcı kabul edilmiştir.

Muharrem ayının onuncu günü (10 Muharrem) AŞURE günüdür. Muharrem ayı mübarek bir ay olduğundan dolayı Hazreti Peygamber (sav) Ramazan ayından sonra en çok oruc tuttuğu Muharrem Ayı olmuştur. Muharrem kelime olarak ta hürmete layık anlamına gelmektedir.

Muharrem Ayının Ilk On Günleri Okunacak Duâ:

peygamber efendimiz buyurmuşlar,“Muharem ayının ilk 10 günü sabahleyin bu duayı 3 kere okursa,gelecek muharrem ayına kadar bütün bela ve musibetlerden muhafaza olunur.”

Ayrıca aşure günü 3 defa okuyan gelecek asure gününe kadar ölümden emin olur.

Ramazan ayından sonraki en faziletli oruç Muharrem ayında tutulan oruçtur. Muharrem Ayında tutulan bir gün oruca 30 gun sevabı verilir.Bir adam Hazreti Resulullah (sav) e Ramazandan sonra bana ne zaman oruç tutmayı tavsiye edersin diye sorar. Hazreti Peygamber (sav) adama Muharrem ayında oruc tut.Zira o Allahın ayıdır.

Muharrem ayının ilk gününü oruçlu geçiren kişiye elli senelik kefaret yazılır

“Zilhiccenin sonuncu günü ile Muharremin ilk gününü oruçlu geçiren kişi geçen seneyi oruçla bitirmiş, gelecek seneyi de oruçla karşılamış olduğundan Allah-ü Teala ona elli senelik kefaret yazar.” (Gunyet’üt Talibin)

Muharrem ayında üç gün oruç tutana her gün için 900 yıllık sevap yazılır

Enes (ra)’ dan rivayet edildiğine göre Resulullah (asm) buyurdu ki:
“Kim haram aylarda(n olan Zilkade, Zilhicce, Muharrem ve Receb’de) üç gün oruç tutarsa, o kişi için 900 yıllık ibadet sevabı verilir.”Resulullah buyurdu ki her kim herhangi bir haram aydan Perşembe, Cuma ve Cumartesi olmak üzere üç günü oruçlu geçirirse, kendisine (her güne karşılık) 900 sene ibadet sevabı yazılır.” (Taberani)

Muharremden bir gün oruca, 30 gün oruç tutmuş sevabı verilir

“Her kim Muharremden bir gün oruç tutarsa ona her güne karşılık 30 gün (oruç sevabı) vardır.”(Gunyet’üt Talibin)

Muharrem ayının onuncu günü olan AŞURE GÜNÜ dinler tarihinde çok büyük öneme haiz olan kutsal bir gündür.Dinler tarihindeki bir çok önemli olaylar bu günde meydana gelmiştir.

Hazreti Adem in tevbesinin kabul edilmesi
Hazreti Musa nın Firavunun elinden kızıldenizin ikiye yarılarak kurtulması , firavunun ve askerlerinin denizde boğulması
Hazreti Yusuf un kuyudan kurtulması
Hazreti Yakub un Hazreti Yusufa kavuşması (GÖZLERİNİN AÇILMASI)
Hazreti Nuh un tufandan kurtulması ve gemisinin Cudı dagına oturması
Hazreti Yunusun balığın karnından kurtulması
Hazreti İdrisin tevbesinin kabul edilmesi
Hazreti Eyyubun hastalıktan kurtulup şifa bulması
Hazreti İbrahimin ateşten kurtulması
Hazreti Süleymana Mülkün verildiği
Hazreti Hüseyinin şehid edilmesi

Hazreti Peygamber (sav) Aşure gününde oruç tutmuş ve bizlere de tavsiye etmişlerdir. Aşure gününde oruc tutmanın fazileti hakkında da şöyle buyurmuşlardır.
Aşure gününde tutulan oruç bir önceki senenin geçmiş günahlarına kefarettir.Aşure orucunun önceki yılın günahlarına kefaret olacağını Allahın rahmetinden umarım.Aşure gününde o tutun.Yahudilere muhalefet edin.Bir gün önce veya bir gün sonra oruc tutun.

Bundan dolayıdır ki Aşure orucunu tutacak olan mümin kardeşlerimiz muharrem ayının 9,10 ve 11. gününde oruç tutarlarsa sünneti en güzel bir şekilde yerine getirmiş olacaklardır. Üç gün oruç tutma imkanı olmadığında hiç değilse Aşure gününden bir gün önce yada bir gün sonra tutalım ki Yahudilere muhalefet olsun.

Bu günde oruçtan başka hayır, hasenat ve sadaka gibi güzel âdetlerin de yaşatılması isabetli ve yerinde olacaktır Herkes imkânı nispetinde ailesine, akraba ve komşularına ikram eder ve ihsanda bulunursa; şüphesiz sevabını kat kat alacaktır.

Aşure günü güsül-abdesti almak 1 sene hastalıktan korur

Aşure günü göze sürme çekmek 1 sene göz hastaligindan korur

1000 ihlas ,1000 selavat okunmalıdır

10 çesit meyve alınmalıdır.

en az 10 kisiye selam verilmelidir

Bilhassa Peygamberimiz (S A V ) mü’minin aile efradına Aşure Günü’nde her zamankinden daha çok ikramda bulunmasını  tavsiye etmiştir. Bir Hadis-i Şerifte de şöyle buyrulur: “Her kim Aşure Günü’nde ailesine ve ev halkına ikramda bulunursa; Cenab-ı Hak ta senenin tamamında onun rızkına bereket ve genişlik ihsan eder.

Kusluk vakti 8 rekat namaz kılınmalı :Her rekatta Fatihadan sonra 11 ihlas okunmalı

Bu mübarek Muaharrem ayında imkanlarımız ölçüsünde hastalari ziyaret edelim. Fakir, yoksul ve ihtiyaç sahiplerine yardımda bulunmayı ihmal etmeyelim. Onların hayırlı ve makbul dualarını almaya gayret gösterelim. Onları sevindirelim ki Cenabı Allah ta hem bu dünya da hem de ahirette bizleri sevindirsin.

Yeni bir yıla bizleri kavuşturan Yüce Allaha hamd etmek, Ona şükretmek hepimizin birinci görevi olmalıdır.Geçmiş yılların muhasebesini yapalım.Günahlarımıza tevbe ve istiğfar edelim.Yapmış olduğumuz hataları düzeltelim.Geleceğe daha iyi bir şekilde hazırlanmaya çalışalım.

Cenab-ı Allah hicri 1440. yılı milletimize, devletimize, İslam Alemine ve bütün insanlığa hayırlara vesile kılsın. Tüm mümin kardeşlerimizin yeni hicri yılını tebrik eder, daha nice yıllara sağlık, selamet ve kardeşlik duyguları içerisinde kavuşmayı Yüce Allah tan niyaz ederim.

Paylaşalim

Bu on günü hangi ibadetlerle değerlendirmeliyiz ?

Zil-hicce ayının ilk on gününde yapılan ibâdetlerin kıymeti çoktur. Bu husustaki hadîs-i şerîflerden birkaçı şöyledir: “Zil-hiccenin ilk günlerinde tutulan oruç, bir yıl oruç tutmaya, bir gecesini ihya etmek de Kadir gecesini ihya etmeye bedeldir.” [İbni Mace] “Zil-hiccenin ilk on gecesinde yapılan amel için, 700 misli sevap verilir.” [Beyheki] “Terviye günü oruç tutup, günah söz söylemeyen Müslüman Cennete girer.” [Ramuz] “Zil-hiccenin ilk 9 günü oruç tutan, her günü için, yüz köle azat etmiş veya cihad edenlere yüz at vermiş veya Kâbe’ye kurban için yüz deve göndermiş gibi sevap alır.”[R. Nasıhin] “Zil-hiccenin ilk on günü fazilette bin güne, Arefe günüyse on bin güne eşittir.” [Beyheki] “Allah indinde Zil-hiccenin ilk on gününde yapılan amellerden daha kıymetlisi yoktur. Bugünlerde tesbihi, tahmidi, tehlili ve tekbiri çok söyleyin!” [Taberani] Bir kimse bu on günleri değerlendirir ise Allahu Teâlâ ona on ikramda bulunur:

Allah indinde Zilhiccenin ilk on gününde yapılan amellerden daha kıymetlisi yoktur Ebu’d Derda (ra) Zilhicce ayinin önemini söyle anlatıyor: “Zilhiccenin ilk dokuz günü oruç tutmalı, çok sadaka vermeli, çok dua ve istiğfar etmelidir.” “Allah indinde Zilhiccenin ilk on gününde yapılan amellerden daha kıymetlisi yoktur. Bugünlerde tesbihi (Sübhanallah), tahmidi (Elhamdülillah), tehlili (La ilahe illallah) ve tekbiri (Allahu ekber) çok söyleyin!”(Abd b. Humeyd, Müsned)

• Zilhicce ayına mahsus namaz ve mükâfatı Hz. Ali’ye (ra) ; Resulullah Efendimiz’in (asm) şöyle buyurduğunu anlatmıştır: “Zilhicce ayının ilk on günü geldiği zaman; tâate daha ciddi sarılın. Zira bugünler, Allah’ın faziletli kıldığı günlerdir. O günlerin gecelerine gösterilen hürmet, günlerine gösterilen hürmet gibidir. Bir kimse, o gecelerden birinde namaz kılmak isterse, şu şekilde kılsın: Gecenin son üçte biri geçtikten sonra kalksın; dört rekât namaz kılsın. Kılınacak bu namazların her rekâtında bir kere Fatiha suresini okumalıdır. Üçer kere İhlâs Suresi ve Muavvezeteyn (Felak ve Nas) surelerini okumalıdır. Yine her rekâtta üç kere (Bakara suresinin 255. âyet’i celilesi olan) Ayet’el Kürsî’yi okumalıdır. Namaz bittikten sonra, ellerini açmalı ve şöyle dua etmelidir: “İzzet ve Ceberut sahibi Allah (cc), noksan sıfatlardan münezzehtir. Kudret ve melekût sahibi Allah (cc), noksan sıfatlardan münezzehtir. Ölümü olmayan diri Allah (cc), noksan sıfatlardan münezzehtir. Kendisinden başka ilâh yoktur; öldürür ve diriltir. Kulların ve ülkelerin Rabbi olan Allah (cc), noksan sıfatlardan münezzehtir. Çokça temiz mübarek bir şekilde, her hal ü kârda Allah’a (cc) hamdolsun. Allah (cc) büyükler büyüğüdür. Rabbimizin şanı yücedir; ilmi ve kudreti her yerde geçerlidir.” Bundan sonra, ne dileği var ise dilemelidir, böyle eden kimseye; Allah (cc) Beytini (Kabe-i Muazzama’yı) ve Peygamber’in (asm) kabrini ziyaret eden, Allah (cc) yolunda cihat eden kimsenin sevabını verir. Allah-ü Taâlâ’dan ne gibi bir dilekte bulunur ise Allah (cc), onu kendisine ihsan eyler. Bir kimse, o on gecelerin her birinde, bu namazı tek tek kılar ise, Allah (cc) onu en yüksek Firdevs Cennetine koyar. O kimsenin her kötülüğü silinir ve kendisine şöyle denir: “Yeniden iyi şeyler yapmaya başla.”

Arefe günü geldiği zaman, bir kimse onun gündüzünü oruçlu geçirir de; gecesinde de anlatılan namazı kılar ise, bu anlatılan duayı da okuyarak Allah’ın (cc) huzurunda ağlayarak yalvarır ise, Allah (cc) meleklerine şöyle buyurur: “Ey meleklerim şahit olun; bu kulumu bağışladım, hac edenlerin sevabına da ortak ettim.” Resulullah (asm) Efendimiz daha sonra şöyle buyurdu: “Kıldığı namazdan ve ettiği duadan dolayı, Allah (cc) bu kuluna ettiği ihsanı melekler duyunca sevinir ve birbirlerine müjdelerler.” (Gunyet’üt Talibin_Abdül Kadir Geylani) Bir kimse bu on günleri değerlendirir ise Allahu Teâlâ ona on ikramda bulunur:

1- Ömrü uğurlu ve bereketli olur.

2- Malında bereket olur, artar.

3- Allah onun çoluk çocuğunu korur.

4- Günahlarına kefaret olur.

5- Yaptığı iyiliklere kat kat sevap alır.

6- Ölüm halini kolay eyler.

7- Kabrindeki karanlık günlerine aydınlık verir.

8- Mizanında iyilik tarafını ağır bastırır.

9- Öbür alemde düşük hallere girmekten kurtarır.

10- Cennetteki derecelerini yükseltir.

Bir kimse bu on günlerde yoksul birine iyilik ettiği zaman Allah’ın peygamberlerine bir iyilikte bulunmuş gibi olur. Bir kimse bu on günlerde bir hastayı ziyaret eder ise, Allah’ın veli kullarından ve bedel kullarından birini ziyaret etmiş gibi olur. Bir kimse bu on günlerde bir cenazeye katılır ise, Allah yolunda şehid olanların cenazesine katılmış gibi sevap alır. Bir kimse bu on günlerde bir mümini giydirir ise, Allahu Teâlâ öbür alemde kendisine cennet hullelerinden (cennet elbiselerinden) giydirir. Bir kimse bu on günlerde bir yetime iyilik eder ise, kıyamet günü Allahu Teâlâ Arş’ının altında ona lütfunu yağdırır. Bir kimse bu on günlerde ilim meclislerinden birinde hazır olur ise, nebilerin ve resullerin meclislerinde bulunmuş kadar sevap alır… Kaynak: Günyet’üt-Tâlibin / Abdülkadir Geylani (k.s)

Paylaşalim

Lügatte borç`tan, suç ve cezadan kurtulmak demektir. Dini manada ise; günahlardan kurtuluşdur. Her geçen gün günah lekeleri ile dolaşan ,damla damla suçlara bula şan insanlıgın kurtulması, günahtan arınması demektir. Mukaddes dinimizin, feyiz dolu “üç aylar” olarak bilinenlerden şaban ayının 15.ci gecesidir. Yarattığı kullarına bir fırsat vermek için, dergahına uzanan ellerine af lütfetmek için Allahımızın hediye ettığı müstesna bir gecedir…. Idam talebiyle yargılanan bir suçlunun beraat etmesiyle duyacağı sevinç, beraat gecesindeki umumi aftan hissedar olanın sevincinin binde birine dahi yetişemez. Bu gecede neler oldu:

1. Bu geceye mübarek gece denmiştir niçin? Çünkü o gece Kuran inmiştir. O şerefi mübarekliği Kurandan almıştır. Yüce Kuran-ı Kerim levhi mahfuzdan yani 7.ci kat göğden 1.ci kat göğe indirildi yani Beyti-Izzeye topyekün indirilmişdir. Oradan da 22 sene 2 ay 22 günde peyderpey Peygamberimiz (sav)’e indirilmistir Cebrail (as) vasıtasıyla. Maslahat ne icab ediyorsa Efendimiz (sav) O inen Kuran-ı Kerimi yazdırmış ve Ümmeti Muhammede tebliğ eylemiştir. Cenabı Hakk Kuran-ın şefaatına cümlemizi nail eylesin. Bu gecede İlahi hüküm verilir. “Katımızdan bir buyrukla her hikmetli işe o gecede hükmedilir”(Duhan 4-7)

2. Beraat gecesinde bir yıl içinde olacak her çesit olayların hükmü verilir. Bunun için Allah’ın Resülü buyurdu: “Allah (cc) bu sene içinde ölecek kimseleri şaban ayı içerisinde yazar. Bende ecelimin oruçlu iken gelmesini istiyorum.” Şaban ayının 15.ci gecesi olan beraat gecesinde,o yıl canı alınacak kimselerin listesi Azrail (as) eline verilir. Oysa orada adı yazılı olanlardan kimisi bina yapmakta, kimisi düğün hazirlığında, kimiside kavga etmekle mesguldür. Halbuki onların adı, Azrailin elindeki listeye kaydedilmistir. Bu yıl içinde doğacak her çocuk, bu gece deftere geçirilir. Bu yıl içinde öleceklerin isimleri, bu gece özel deftere yazılır. Bu gece herkesin rızkı tertip olunur. Bu gece herkesin amelleri Allahü teâlâya arz olunur. Kimin yarınından haberi varki? Başina neler geleceğınden,sabahleyin nasıl uyanacağından kim haberdardır? Bu gecenin feyiz ve bereketinden istifade etmek için Peygamberimiz (sav) haber veriyor: “Şabanın 15.ci gecesi olduğu zaman o geceyi ibadetle ihya ediniz. Gündüzünüde oruçla geçiriniz. Çünkü Allah (cc), O gece güneş doğuncaya kadar dünya alemine rahmet nazarı ile tecelli eder. Ve buyurur ki: Yokmu istiğfar eden, mağfiret edeyim? Yokmu rızık isteyen, rızıklandırayım? Yokmu dert ve müsibete uğrayan, kurtarayım? Yokmu hasta olan, şifa vereyim? Daha ne gibi dilekleri varsa istesinler, vereyim…. Beraat gecesi büyük bir fırsat kapısıdır. Dualarla nurlanan gök kubbenin altında rahmet yağmurundan istifade etmekdir. Ellerin dergah-ı ilahiyyeye uzanmasını, kullarının istekte bulunmasını bekleyen Rabbimiz, içten yakarışlara lutuflar bahsedeceğini beyan ediyor.

3. Peygamber Efendimiz (sav) kendisine tahsis edilen Şaban ayını hep ibadetle geçirirdi. Şaban’ın 13.cü gecesi secdeye kapanıp Allah’a yalvardı. Ya Rabbi Ümmetimi bağısla, Ümmetime beni şefaatcı kıl ya Rabbi diye.. Bu yalvarışların uzadığı gece yarısında Cebrail (as) geldi, kendisine Cenab-ı Hakk’ın selamını getirdi, ve dedi ki: “Ya Rasulullah! Allah (cc) Ümmetinin üçte birinin günahlarını aff etti, seni şefaatcı kıldı. Peygamberimiz (sav) kanaat etmedi, tatmin olmadı. Ertesi gece Şaban’ın 14.cü gecesi Peygamberimiz (sav) yine secdeye kapandı sabahlara kadar göz yaşları döktü; Rabbül alemine yalvardi. Cebrail (as) gelip İlahi selamını tebliğ ettikten sonra: “Ya Rasulullah! Allah ümmetinin üçte ikisinin günahlarını aff etti seni onlara şefaatcı kıldı dedi. Peygamberimiz (sav) başını kaldırmadı, fakat biraz olsun ferahladı. Şabanın 15.ci gecesi Peygamberimiz (sav) hayatının en uzun secdesini yaptı. Secdede o derece fazla kaldı ki, Aişe validemiz endişelendi. Acaba bir şeymi vuku buldu zannıyla yanına vardı. Eli ile Rasulu Ekrem’in ayağını yokladı. Ümmeti için yalvarışlarını hızlandırdığını, hep ümmetinin aff edilmesini istediğini şahede etti. Ümmeti için gözyaşları ile ıslanan seccadesinde Allah’ın Rasulu hep aynı duayı tekrarliyordu: Ya Rabbi, ümmetimi aff et! Bütün yalvarışları, yakarışları ve sel gibi gözyaşları hep bizim için ümmeti içindi. Ümmetini düşünüyor, aff edilmeleri için yalvarıyordu. Bu coşkun yalvarışın; yakarışın sessizliğinde Cebrail (as) geldi. Ve: “Ya Rasululah! Allah (cc)’ın selamı var duaların kabul edildi. Allah (cc) ümmetinin hepsinin günahrarını aff etti ve seni şefaatcı kıldı. Müjdesini verdi. Yani şefaati uzma; yani şefaatın tamami, bütün ümmetine şefaat etme hakkı, selahiyyeti Hz. Muhammed (sav)’e beraat gecesinde verildi. Bu geceye kurtuluş gecesi dendi. Efendimiz (sav) şükür için 100 Rekat Selatı-Hayır namazını kılmış. Bu Namazı kılmak sünnet bizler için. Bu gece 300 Rahmet kapısı açılır, her türlü sıkıntıdan kurtulunur. Beraat gecesinde ilahi Rahmet o kadar doludur ki sayısız insanlar günahlarindan arınma nimetine nail olurlar. Bu arada aff kapsamı dışında kalanların da bulunacağını beyan eden Peygamberimiz (sav) bunları şöyle sıralamaktadır:

1-Müşrikler: Allah’a imanı olmayanlar. Şirk ehli.

2-Kin güdenler: Af etmeyen affa ulaşamaz. Kin güdenler, nefret duyanlar, din kardeşlerine hor bakanlar.

3-Sıla-i Rahmi terk edenler: Akrabaları ile arasındaki bağı koparanlar.

4-Gurur ve kibir sahibleri: Sadece kendini beğenenler. Kimseye değer vermeyenler.

5-Ana ve Babaya isyan edenler: Onlara gereği gibi evlatlık görevlerini yerine getirmeyenler.

6-içki düşkünleri: Devamlı içki içerek akıllarını donuklaştıran, kalplerini katılastıranlar.

7-Sihirbazlar, büyücüler, gaibden haber verenler. Cenabı Hakk cümlemizi aff ettiği zümreye ilhak etsin. Hakka ibadet edip Rabbul aleminin rızasını kazanan kullarından eylesin.

Bu gece yapılacak ibadetler: Akşam namazının ardından 3 Yasini-i şerif okunur:

1.-Niyyet: Ya Rabbi! Beni mesud ve bahtiyar kullarından olmamı nasib etmen niyyetiyle okuyorum ve okudum kabul eyle.

2.-Niyyet: Ya Rabbi! Hayırlı ve uzun ömürlü kullarından olmamı vesile eylemen için okuyorum ve okudum kabul eyle.

3.-Niyyet: Ya Rabbi! Beni ve aile efradımı, görünür görünmez, belalardan ve kazalardan emin olmamı ve hayırlı bol rızıkla rızıklanmayı vesile olması niyetiyle okuyorum ve okudum kabul eyle.

Her türlü ibadet yapılır bu gece. En az 1 günlük kaza namazı kılınır,

Teheccüd namazı 12 Rekat,

1000 Ihlas süresi okunur,

79 Inşirah suresı okunur.

Hasan-ı Basri (ra) buyuruyor: “Ben 30 Sahabiden işittim Peygamber Efendimiz (sav) bizzat kendisi şükür olarak 100 Rekat namaz kılmış her rekatta Fatihadan sonra 10 Ihlas okumuş ve 2 Rekatta bir selam vererek bu namazı kılmış ve Sahabilerde kılmış. Uyanık olalım!!!

Berat Gecesi’ne mahsus olan “Salatü’l-hayr” namazı Berat gecesinde yüz rekat namaz kılınır. Bu namaza Salat-ül Hayr (Hayır Namazı) denilmiştir. Bu namazı kılan kişi her iki rekatta bir selam verir. Her rekatta Fatiha’dan sonra on ihlas okunur.

Peygamber Efendimiz (asm) şöyle buyurmuştur: “Bu gecede bu namazı kılan kimseye Allah (cc) yetmiş defa nazar eder. Her nazar ile de onun yetmiş ihtiyacını giderir ki bu ihtiyaçların en azı, affedilmektir

.” (İbn-i Mace) Bu namazı kılan kişiye Cenabı Hakk 100 Melek gönderir.

Her Müslüman’a hayatında bir kez de olsa bu namazı kılması tavsiye edilmiştir

Resulullah (asm) şöyle buyurmuştur: “Her kim bu gece yüz rekât namaz kılarsa Allah-ü Teala ona yüz melek gönderir.

Otuzu, ona cenneti tebşir eyler,

otuzu, ona cehennem azabından teminat verir,

otuzu da, ondan dünya âfâtını def’ederler,

onu da, ondan şeytanın tuzaklarını hilelerini def’ ederler.” Selati-hayir’dan sonra(beraat-namazi):

14 defa estagfirullah elaziym ve etubu ileyh

14 defa Salevat-ı Şerife (Allâhümme salli alâ seyyidinâ muhammedin ve alâ âli seyyidinâ muhammed) 14 defa Fatiha-i Şerife 14 defa Ayet’ül-Kürsî 14 defa Tevbe Sûresinin son 2 ayeti besmele ile. (Lekad câeküm) 14 kere Yâsîn, Yâsîn … dedikten sonra 1 Yâsîn-i Şerîf.(Yâsîn-i Şerîf’te 7 zahiri, 7 batini “Mübîn” vardır. Böylece o da 14 olur.) 14 defa İhlas-ı Şerif 14 defa Felak Sûresi 14 defaNâs Sûresi 14 defa “Sübhânallâhi ve’l-hamdü lillâhi velâ ilâhe illallâhü vallâhü ekber. Velâ havle velâ kuvvete illâ billâhi’l-aliyyi’l- azîm.” 14 defa Salat-ı Münciye okunur.

Duânın Türkçe Okunuşu: “Allâhumme salli alâ Seyyidinâ Muhammedin ve alâ âli Seyyidina Muhammedin salâten tüncînâ bihâ min-cemî’il-ehvâli vel âfat. Ve takdî lenâ bihâ cemîal hâcât ve tutahhirunâ bihâ min-cemîi’s-seyyiât ve terfe’unâ bihâ a’lâ’d-deracât ve tubelliğunâ bihâ aksâ’l-ğayât min cemiîl-hayrâti fî’l-hayâti ve ba’del-memât birahmetike Yâ erhame’r-rahimîn. Hasbunellahu ve ni’mel vekîl, ni’mel mevlâ ve ni’me’n-nasîr. Ğufraneke rabbenâ ve ileyke’l-masîr.” Duânın Mânâsı: “Allahım! Efendimiz Muhammed’e (sav) ve onun ehli beytine salât et. Bu salâvat o derece değerli olsun ki: Onun hürmetine bizi bütün korku ve belalardan kurtarsın. Bizim ihtiyaçlarımızı o salâvat hürmetine yerine getirsin, bizi bütün günahlardan bu salâvat hürmetine temizlersin, o salâvat hürmetine bizi derecelerin en üstüne yüceltirsin, o salâvat hürmetine hayatta ve öldükten sonra düşünülebilecek bütün hayırlar konusunda gayelerin en sonuna kadar ulaştırsın. Ey merhametlilerin merhametlisi bize bunları merhametinle nasip et. Allah Tealâ bize kafidir ve ne iyi bir dost, ne iyi bir vekildir. Ey Rabbimiz, senin mağfiretini dileriz, dönüş yalnız sanadır.” Beraat Gecesi Namazindan Sonra Okunur: Peygamberimiz (sav) buyuruyor: “Her kim Beraat ve Kadir gecesini ihya ederse Kalbi ölmez, diri kalır. Cenabı Hakk akibetimizi hayırlı eylesin o geceyi ibadetle itaatle geçirmeyi cümle ümmeti Muhammede nasib eylesin, ve gafletten uyandırsın, ümmeti Muhammedi. Bizleri bu gecenin feyziyle feyziyab eylesin!!! Kendimiz ve bütün müminler için, dua ve istiğfar etmeli. Namazdan sonra çok dua etmeli, özellikle hayırlı dua etmeli. Duada ısrar etmeli, yani duayı çok tekrarlamalı. Peygamber efendimizin Berat gecesinde okuduğu, (Allahümmerzuknâ kalben takıyyen min-eş-şirki beriyyen lâ kâfiren ve şakiyyen) duasını çok okumalı. Berat Gecesi Duası: Bu dua özellikle secdeye kapanarak okunur: Peygamber Efendimiz (asm) bu gece Rabbine şöyle dua etmiştir: “Allahım, azabından affına, gazabından rızana sığınırım, Senden yine Sana iltica ederim. Sana gereği gibi hamd etmekten acizim. Sen Kendini sena ettiğin gibi yücesin.” (Tergib ve Terhib) Beraat Duası : Bazı mâna büyüklerinin de şöyle bir duası vardır: “Allahım, şayet ismimi saidler defterine yazdıysan, orada sabit kıl. Şayet ismimi şakiler defterine yazdıysan oradan sil. Çünkü Sen buyurdun ki, (Allah (o yazıdan) dilediğini siler, (dilediğini de) sabit bırakır. Ana kitab (olan Levh-i Mahfuz) ise O’nun katındadır. (Ra’d Suresi, 39)”

Paylaşalim

Nefsin kötü ve çirkin sıfatlarından birisi de GAZAP = ÖFKE’dir demiştik. Gazap, deliliğin bir şubesidir. İnsan, öfkelenince aklı başından gider ve kişi gerçekten deliden farksız bir hale gelir. Bu çok korkunç ve kahredici illet, insanı dünya hayatında kahr-u perişan ettiği gibi, ahirette de kahreder ve ebediyyen narda bırakılabilir. Bir kimseye, odalar dolusu altun ve ya gümüş verilse, büyük servetler bağışlansa veya kendisine en korkunç azap ve işkenceler yapılsa, dininden ve İymandan dönmeyebilir. Fakat, gazaplanır, haklı veya haksız bir mes’eleye .öfkelenirse, kendisini kaybeder ve büyük servetiere feda etmediği, korkunç azap ve işkencelere tahammül ederek terketmediği din ve iymanını, ağzından öfke ile kaçıracağı bir söz veya yapacağı çirkin bir hareketle bedavaya verir ve kafir olabilir. Onun için atalarımızın: (ÖFKE İLE KALKAN, ZARARLA OTURUR.) sözünü hiçbir zaman unutmamak lazımdır. GAZAB’ın karşılığı HİLM’dir, yani yumuşak başlılıktır. Gazab, ne kadar mezmum, çirkin ise hilm de Allahu teala indinde o kadar makbul ve memduhtur. Gazabını, yerinde ve sırasında . hilmi ile birleştiren bahtiyar kullarda İZZET zuhura gelir. Ancak, kişi bu izzeti kendi nefsine değil; dinine, iymanına, Allah ve Resulüne vermelidir. Zira, izzet ancak ve yalnız Allah ve Resulünün, islam dininin ve iymanın hakkıdır. Gerçek mü’minler, kafidere karşı izzetli ve mü’min kardeşlerine karşı zilletli olmalıdır. Düstur-u mükerremimiz olan Kur’an-ı azim-ül-bürhanın kardeş olduklarını beyan ve ilan buyurduğu gerçek mü’minler, birbirlerine karşı son derece merhametli, şefkatli, insaflı ve halim olurlar ve yalnız savaş meydanında kafidere karşı hakkı ve hakikati savunmak için şiddetli ve fakat yine de insaflı olurlar ki, böyle davranmaları iymanlarının alametidir. Allahu teala ve tekaddes hazretleri, FETiH sure-i celilesinde Rahmeten lil-alemiyn olan Resul-ü zişanın maiyyet-i seniyyelerinde bulunmak ve nazar-ı iltifat-ı peygamberiyye mazhar olmak bahtiyarlığına eren kutlu ve mutlu kişileri, böyle tarif ve tavsif buyurmak ta ve medh-ü sena etmektedir. Buraya kadar anlattıklarımızı özetleyecek olursak, .kamil mü’min olanlar öfkelerini yenerler ve onu hilmieri yani ağırbaşlılık ve yumuşak huylulukla birleştirirlerse din ve iyman yö­ nünden büyük bir izzete nail olurlar. Ma’azallah, bunun aksi olarak öfkelerini kibirleriyle birleştirirlerse, dinden İyınandan yoksun kalır ve hayvan derekesine düşer, vahşet ve dehşetleri bakımından hayvanlardan da aşağı durumda kalırlar. Kamil mü’minler, gördükleri haksızlık ve kötülüklere karşı haklarını -  müdafaa etmekle beraber, bu haksızlık ve kötülükten dolayı öfkeye kapılmazlar, öfkelerini yener ve yutarlar, gerekirse suç­ luyu bağışlar ve hatta ona ikramda bulunurlar ki bu da iymanlarının kemaline işarettir. Onlar, bilirler ki Allahu teala muhsin yani iyilik eden kullarını sever.

HiKAYE Hz. Bayezid-i Bestami (Kuddise sırrt.ıh) efendimize edepsizin birisi öfkelenmiş ve kırılası elinde bulunan asa ile mübarek başına öyle bir vurmuştu ki, asası kırılmıştı. Bayezid-i Bestami  hazretleri, ona yeni bir asa gönderdi ve : – Başımızda kırılan asasını böylece tazmin etmiş olduk, buyurdu. Yine Bayezid-i Bestami (Kuddise sırrah-üs-sami) hazretleri, aleyhinde ulu-orta konuşan birisine de bir çömlek bal göndermiş ve : – Günahımızı alıp, duruyor, bu hareketi karşılıksız kalmasın, bu balı afiyetle yesin. Aleyhimizde konuşmasına bir diyeceğimiz yoktur, dilediği yerde ve dilediği gibi konuşabilir, diye de haber göndermişti.

Veli olmaz kişi taşlanmayınca,

Siva endişesinden boşlanmayınca,

Söğütte olur mu hiç tatlı elma?

Yarılıp, sarilıp aşilanmayınca …

Ne kadar aklı çok olsa kişinin,

Okumaz hocaya başlanmayinca …

Çocuk balig, hem de akilli olur mu?

Nice yıllar geçip yaşlanmayinca …

Amel çokluğuna hiç itibar yoktur,

Kulundan Halıkı hoşlanmayinca …

Ey öfkeleri burunlannın ucunda dolaşanlar. .. Ey olur olmaz nedenlerle şuna buna bulaşanlar. .. Öfkelerine mağlup olarak rastgele herkesle dalaşanlar … Ey zikir, şükür, fikir yerine dilleriyle sövüp saymaya alışanlar. .. Bu anlattıklarımı masal gibi okuyup geçmeyiniz, kıssadan hissenizi alınız, öfkenize mağlup olarak hayvan derekesine düşmeyiniz… Affı öğreniniz ve affediniz ki, Allahu teü.la da sizleri affeylesin, öc alınağa kalkışmak insanlık değildir, kişi bağışlamasını bilmelidir, bağış­ larsan bağışlanırsın, Allah sana (KULUM!) desin, Resul-ü mücteba seni ümmetliğe kabul buyursun da (BU BENİM ÜMMETİM!) desin. Allah’a kul ve Resulüllah’a ümmet olanlar, iki cihanda da aziz olurlar. Buna layık olmayanlar ise, hem bu fani alemde hem de ebedi ahiret aleminde zelil ve perişan kalırlar. Yukarıda kıssalarını naklettiğim zevat-ı zevil-ihtiram, bakınız asırlar ötesinden günümüze kadar nasıl hürmet ve ta’zimle yad ediliyorlar.

Huzur-u fa’iz-in-nur-u Cenab-ı Falır-i risaletmeab’a girebilmek mutluluğuna erişen bir zat sordu : – Ya Resulallah! .. Bana, nasihat eyle … İki cihan serveri saadetle buyurdu : – Gazablanma! . . (Öfkelenme). O zat tekrar niyaz etti : – Ya Nebiyyallah! .. Bana nasihat ey le … Habib-i edib-i Kibriya, saadetle tekrar buyurdu : – Gazablanma! .. Aynı zat, ağlayarak yalvardı : – Ey Ahalı’ın Habib’i, ey gönüller tabi bi! .. Lutfet, bana nasihat ey le … – - Rahmeten lil-alemiyn efendimiz saadetle buyurdu : – Gazablanma. ..

Dikkat ediniz aziz mü’minler! .. Muhbir-i sadık aleyhi ve alihi selamullah-il-Halık efendimiz hazretleri, kendilerinden nasihat niyaz eden bir zata üç defa (Gazablanma = Öfkelenme!) buyurmuşlardır. İnsaf ile düşününüz, bundan daha veciz bir nasihat olabilir mi? Evet, gazap yani öfke insanı dinden ve iymandan çıkarır. İnsana insanlığını unutturur, hakkı terkettirir ve batılı tutturur … Öfkenin, insan sağlığına da zararı vardır. Öfkelinin tansiyonu yükselir, kalp atışları sıklaşır, safra kesesi kana karışarak rengi sararır, şeker hastası olur, kalp hastası olur, akıl hastası olur. Daha nice nice sayılamayacak kadar çok felaket ve musibetlere düçar olur. Başkalarını ezip üzmekle, kırıp geçirmekle kalmaz, kendisi de mahvolur, dünyası perişan ve ahirette de büsran içinde kalır. Onun için, insan kinini dine, gazabını bilme, cehlini ilme çevirmeli, insan olmağa hem de kamil insan olmağa özenmelidir. Yoksa, hayrı şerden ayırdedemeyen, gazabın ve bilmin nerelerde gerektiğini bilmeyen, neye evet ve neye hayır diyeceğini kestiremeyen kişi cahil ve nadandır ves-selam …

Gazap illetinin çaresi ve şifası İSTi’AZE etmek, yani Allabu sübhanehu ve teala hazrederine sığınmaktır. Bu sebeple, öfkelenen kimse herşeyden önce E’ÜZÜ BiLLAHi MiN-EŞ-ŞEYTAN-iR-RACiYM demelidir. Ancak, bu kudsi kelimeyi, duyarak, içten ve gönülden söylemelidir. Öfke yatışmazsa, eğer oturuyarsa ayağa kalkmalı, ayakta ise oturmalı, yine yatışmazsa hemen abdest almalı ve namaz kılmalı, yine yatışmazsa sağ yanı üzerine yatmalıdır.

Kaynak=Envarul-kulub cilt:2 Muzaffer ozak

Paylaşalim